Mijn advies

Het geluk kun je oprekken. Anders zou je de formule hoe gaat het met je ja prima niet meer kunnen gebruiken. De formule kan ons gelukkig maken. Er moet dus zoiets als magie bestaan. Zo bereik je altijd je doel, de weg is het doel. En je kunt altijd beginnen, het is een proces. Dus ben je al begonnen voor je er erg in hebt. Geluk kun je ook uitsmeren, kleine beetjes over kleine dingetjes. Het is echt iets om een dag mee te beginnen en te eindigen. Vooral als zoals nu de zon ook nog schijnt.

Het is maar hoe je kijkt. Als je geluk hebt werkt het. Hou vol mensen, het kan altijd nog aanslaan. Wat heb je ook anders. Wat heb je te verliezen. Zet die schakel even om, hoeft maar een beetje. Ik praat je er wel uit. Kijk naar mij, mij is het ook gelukt. Gedeelde smart is halve smart, dan heb je al een begin. Realiseer je dat je met velen bent, heel velen. We zeggen allemaal deze dingen, je bent niet alleen. We hoeven ook niet alles te weten. Houd het zo klein dat het werkt. Voor jou als voor ons.

Gebruik je privilege. Je bent gelukkig, niet iedereen is dat. Kijk naar mij, ik spreek je toch ook toe. Niet dat je moet, zie het als een mogelijkheid. Door tegen de anderen te zeggen dat zij gelukkig zijn word jij het ook. Spreek hen toe, ze zijn met velen, heel velen. Het zal je goed doen te merken dat anderen zo verlangen. Ze hebben niets, is ook niet nodig. Ze zijn al gelukkig, jij hoeft maar te zegenen. Je hoeft ook niet alles te weten. Geluk is niet iets wat je hebt. Als je het hebt, geef het weg. Niets hebben, dat is wat er is.

Hier en daar

Hier komt alles aan. Op dit balkon zie ik het keerpunt en het bord dat waarschuwt ruimte te laten voor auto's die keren. Blijf je toch staan, maak het niet te lang en zet je knipperlicht aan. Vakantie is onze taak ons te laten zakken in deze toestand. We keren nog niet, we zijn nog niet ontspannen genoeg. We zijn hier om ons op te laden voor de volgende ronde.

Hierboven, op dit Griekse eiland, zien we alles beter inclusief het waarschuwingsbord. Nu praten we zonder haast. Nu kan dat nog, morgen vertrekt de boot alweer. Laten we de tijd dus goed gebruiken en het niet echt ergens over hebben. Onder de bank hier zijn veel opbergvakken. We moeten ze leeg laten om te voorkomen dat we morgen spullen vergeten. We zitten boven de lege vakken, de ruimte is strak.

Er wordt al gepraat over Chora. Ik vind het niet terug op de kaart. Het moet zo'n beetje de plaats zijn waar het te doen is. Als we over het eiland rijden komen we er vanzelf langs. Mensen komen er af en aan, denk ik. Het moet dus zoiets zijn als dit aankomstplein onder mijn ogen. Een echt keerpunt kun je het niet noemen. Eerder zoiets als een dorp, of plaats, of naam. Maar dan dus met een naam, zo wordt gezegd.

De leraar wordt weer chic

De kaders om deze tekst markeren mijn privilege. Jij kunt wel reageren, maar de instellingen van blogspot zijn zodanig dat je er niet makkelijk doorkomt. Soms ben ik niet te flauw, en wil ik het wel voor je plaatsen onder mijn tekst. Ik weet ook wel dat je mijn privilege een beetje sneu vindt. Wat is een privilege wanneer je nauwelijks gezien wordt door de mensen die het niet hebben? Het lijkt op een wereldrecord in een sport die niemand anders doet, zoals zo vaak mogelijk tot tien tellen in de trein tussen Hemmen en Zetten.

Privileges kun je ook bereiken door ze als wens bovenop een bestaande toestand te leggen. Wat zou het mooi zijn, zegt de inspecteur-generaal onderwijsinspectie, als het leraarvak weer chic wordt. Het moet worden ervaren als een privilege. We blijven doen wat we doen, maar zien nu dat het een privilege is. Ik zeg tegen de leerlingen dat ze slimmer zijn dan ik, wat extra mooi is omdat zij de toekomst hebben en ik niet. Geen respons, ik mag dus gekke dingen zeggen zo veel als ik wil.

Nog een stap verder en de lat moet omhoog. Dit om weer meer leraren voor de klas te krijgen. Wie wil er nu geen privileges? Het is als de adel in tijden van burgerlijke meritocratie. Je hoeft niet meer te werken, want je geboorte was al je privilege. Je wijst de erfenis af en stapt het harde leven in. Je verricht soms een opvallende daad, soms een miskleun. Je wordt door niemand gezien. Je hebt niets meer, alleen je lat.

Passend onderwijs

Rozen zijn mooi maar niet altijd prettig. Kijk ik naar ons pergolaatje, dan zie ik touwtjes en ijzerdraadjes. Je moet de rozen strak leiden, niettemin streven ze omhoog. Ik kan wel een filmpje kijken hoe het moet, maar er zit kennelijk ook iets in mij dat zich maar moeilijk laat leiden en te snel begrip heeft voor de opstandigheid van de ander. Ook zie ik tussen de groene blaadjes al geelbruine vlekjes. Het kan alsnog groen worden, het kan ook groen zijn dat verluisd is. Toch zie ik de bloemen met vertrouwen tegemoet, elk jaar weer.

De rozen staan ergens voor, dat zal de rest van dit tekstje hopelijk uitwijzen. Zo heb ik net een paar dingen gelezen over onderwijs. Kinderen, prachtig, maar moeilijk te leiden. Het onderwijs is een pergola, je kunt erdoorheen maar de kinderen moeten eroverheen worden gelegd en buigen niet goed mee. Daarom verbeteren we het aanbod, als we het al verbeteren. Geen logische stap, want afbuigen blijft even makkelijk. Soms denk ik dat de ideale curve van de pergola juist uitnodigt tot wegbuiging.

Het is stille zaterdag, bedenk ik me. Daar heb ik altijd iets speciaals mee. In het beroemde schilderij van Holbein ligt Jezus perfect in dat toch smalle graf. Gisteren zagen onze schoolcabaretiers overeenkomst tussen de gekruisigde Jezus en de Vitruviusman van de euromunt. Om maar niet te spreken van ons Flipje die de bezoekers met open armen en gespreide benen ontvangt. Dat verklaart waarom de deuren in ons nieuwe gebouw zo hoog en breed zijn. Ja, iedereen kan binnen. En niet alleen bloemen, er komen ook vruchten.

Zonder de Amerikanen

Het punt is een beetje of we eigenlijk wel iets te verwachten hebben van onze Amerikaanse redders. Het kan immers zijn dat ze ons makkelijk overleveren aan de fascisten of de anderszins wetenden wat ze willen. We zitten niet te wachten op die wetenden, wetende dat ze ons met gemak overleveren en overleven. Ze hebben misschien helemaal niet zo'n behoefte aan ons.

Het is hoe je ook wendt of keert de avond van dit is mijn lichaam. Als je zegt dit is mijn lichaam, en je zegt het alleen maar omdat je dat lichaam in waarde laat stijgen zodat je het met winst kunt doorverkopen, dan lever je je uit aan de taxateur. De man die een vast bedrag kreeg en in die zin betrouwbaar was. Hij geeft je zelfs nog gratis tips, waarmee hij je duidelijk maakt dat hij ook lager had kunnen gaan met zijn eindbedrag.

Amerikaanse redders zeggen ons tegenwoordig dat we onszelf moeten redden. Dat vind ik wel eerlijk, wetende dat ze ons zo vaak hebben gered en daarom gunnen wij het hun dat ze ons even niet meer redden. En als ze ons toch redden is het omdat ze hier nu eenmaal zijn. Rijden we langs het spoor, dan duikt daar ineens dat betonnen dorpje op met controlepost. Of we weten dat ze ergens onder de grond zitten. Het zijn die mensen van de film. Ze kijken naar ons maar tegelijk ook naar de vijand, ze geven ons de data en ze voeden ons op met de film die we nu kijken. Nu weten we weer echt dat we het zonder hen moeten stellen.

Ik bezing de natuur

Elke ochtend is het weer een andere plas. Ik fiets erlangs en kijk in het donker. In de verte komt de zon van het tankstation op. Vandaag was het al licht en zag ik zilveren schittering. Mijn Atheense dochter gaat iets bedenken rond Griekse schrijvers en rivieren. Daarmee wil ik niet zeggen dat mijn dochter mij herhaalt, want je stapt nooit tweemaal in dezelfde rivier. Is er nog wel diezelfde rivier?

Ik kijk naar mezelf hoe ik glijd door dit landschap, elke dag weer een ander landschap. Ook mijn herinnering glijdt mee. De velden liggen onder een dik pak sneeuw. De kuikens glijden achter ma en pa het water in. De karretjes rijden langs de boompjes van de toekomst. Laten we afspreken dat dit het echte landschap is, mijn zilveren schittering die ik leg over de vervuilde bodem en wat dan blijft wrijven.

De Ilisos is nu een klein stroompje, zegt de foto van Frederiek. Van Socrates destijds hoefden we ook al geen uitgebreide beschrijving te verwachten. Het stroomde, nemen we aan. Toch staat dat Ilisosje model voor de gigantische overgang van mens naar krekel. We blijven beestachtig zingen tot we erbij neervallen. We merken niet dat de bomen om ons worden neergemaaid, we zien niets, horen niets, ik zeg maar wat.

Never the twain

West en Oost zullen elkaar nooit ontmoeten. Dat zegt iets over ontmoeting. Hoe moeten we de bewegingen naar links en rechts dan omschrijven? Er wordt nu gevochten op leven en dood. Als leven en dood elkaar niet ontmoeten, hoe moeten we het dan begrijpen? Als er gesprekken plaatsvinden en het is geen ontmoeting, kunnen we dan nog wel spreken van gesprek?

Het door Rome veroverde Griekenland veroverde Rome, zegt Horatius. Wederzijdse verovering houdt in dat je over elkaar schuift, cultuur over barbarij, het een als pokerface van het ander. Wat we kunnen doen is steeds opnieuw het monument van brons lezen waar de woorden verdeeld zijn zonder dat we erdoorheen komen. We verdelen elke dag de termen over een paar alinea's.

De Russen hebben ons liberalisme overgenomen. Hun kleptocratie drijft ons welbegrepen eigenbelang op de spits. Mijn gevoel zegt me dat we van de Russen ook iets hebben overgenomen. Het heeft iets te maken met ziel, redding, dikke romans. Armoede. Wie dood is leeft. Noem het geen ontmoeting. Eerder mijn onwetendheid en misschien is die het wel.