Alles is ijl

Zie ik maak alles nieuw. Dan verwacht je op zijn minst variatie. Er is wel variatie, er is ontplooiing, plooiing. En alles binnen mijn ijzeren formule van drie, het getal van magie. Alles wat nieuw is wordt in deze kiem gelegd. Wat er ontstaat is niet wat gebeurt. Geef het de vrije hand en het vliegt. Houd die vogel in de hand en hij wordt niet nieuw. Je zou hem in het vuur moeten gooien.

Het is dus de vraag of ik iets maak. Liever zoek ik dit kooitje om woorden in te leggen waar ze rondspringen, hakje takje. Of rustig broeden. Woorden hebben niet alleen tijd nodig maar ook kleinheid. Gegroeid waren ze al volop, aan magie geen gebrek. Zie ik maak alles nieuw, ja maar dan kleiner.

Woorden zonder vuur, zonder ruimte, zonder wonder. Soms wilde ik monnik worden, zwijgen in mijn cel. Dan weer bidden. Preken was ook al zoiets dat ik me zag doen. Zo kwam ik uit bij deze regels, de regel dat er steeds een regel is. Ik verdeel ze netjes in porties en leg ze neer. Je volgt ze maar dan met je ogen. Of het mompelt nog wat na.

Die streep maar dan anders

Kritiek gaat gepaard met een streep. Of een paar strepen. Je trekt echt wel die streep, dus is er ook een andere kant, de streep van de andere kant die eigenlijk ook een andere streep is. Anders zou die streep ons niet kunnen verbinden. Dit is wat we al weten maar ik zeg het toch. Mijn vrijheid om dingen te zeggen is nu juist dit gefladder waarbij we onze schouders ophalen en ontspannen weer laten zakken.

Mijn vader hield een speech bij ons huwelijk (21 jaar geleden). Mijn vrouw Inez vond de tekst in de knipselmappen van mijn vader. Hij wenst ons geluk terwijl hij weet heeft van teleurstellingen die zullen komen. Dat zegt niets over zijn voorspellende gaven, eerder over wijsheid die niet eens persoonlijk hoeft te zijn. Teleurstellingen vinden overal plaats, zeker wanneer er verwachtingen zijn. Je moet elkaar dan steunen, en alleen al daarom is het mooi dat Inez die speech terugvond.

Zoeken naar geluk is dat je een streep trekt. Hier jij, daar het geluk. Kijk ik vanuit het geluk, dan ziet de streep er anders uit, en is het eigenlijk ook een andere streep. Je bent niet meer op zoek maar hebt het gehad. Ik zie hoe het eruit ziet. Ik zie de speech van mijn vader. Het huwelijk was ook maar een streep, want daarvoor was ik allang met Inez. Ook mijn vader keek terug.

Voor het einde

Het einde is nabij. Het komt wel maar niet zo snel. Er zijn ook gaande bewegingen. Joh, het is allemaal niet zo erg. Geen kernbom gegooid, voetjes nog droog hiero. Was ik al dood? Nou, mijn ziel is nog aan het fladderen. En de ijzeren regel in een tekst als deze is realisme. Wat ik over mij zeg geldt voor alles. Mijn gefladder is de toestand van de wereld. Die toestand is voor mij nabij.

De filosofen waren op afstand, ik wilde toetreden tot de wereld na de filosofie. Nu zijn ze er ineens weer, van alle kanten. Nu geloof ik niet in een complot, daarvoor fladderen de filosofen teveel. Ook voor elkaar zijn ze er soms niet en soms van alle kanten. Ze lopen een eindje met je op, ze maken een kletspraatje met je in de trein. Ze mailen je ineens om een lezing te bezoeken, ze vragen je een stukje te vertalen. Ze fietsen voorbij en zeggen hallo.

Voor de filosofen is er geen einde. Ze zijn al dood. Daarin lijken ze op de Russen. Ze gaan weer naar hun datsja's voor de geitjes. De wereld bezien ze van een afstand, hun nabijheid is nu weer hun nabijheid. Hoe is het om dood te zijn? Alles van daarvoor is nu een droom. Je liep een supermarkt in en pakte gewoon alles zelf. Je rekende wel af maar het leek geen afrekening. Dankzij de Russen leven we in een droomwereld, hun droomwereld.

De stem van een mens

Er is niet altijd ondertiteling. Kijk je naar oudere films, dan blijft een politieke stem maar doorblaten. Het is dan ineens belangrijker dat die stem iets zegt dan wat hij zegt. De mensen die de stem kunnen verstaan zijn in het nadeel, dus.

Zo ongeveer kun je ook die autocraten begrijpen die je toespreken. Anders dan nog niet zo lang geleden is het hun persoon die je toespreekt, niet de hele vergadering. De hele vergadering spreekt je wel toe, maar bij voorkeur via deze ene stem. Dat maakt het allemaal weer menselijk man!

We leven graag een leven, en dat leven moet met de onzen zijn. We maken verschil tussen de onzen en de hunnen, de verren, de ander en de anderen. We zouden de ander moeten dienen, wat we zeker ook doen, maar het is de ander in onszelf. We dachten dat we menselijk waren, maar nu blijkt dat de mens de ander is. Wel in ons, dat wel.

De richtingen van het tuimelen

Het is zó moeilijk om die Russen te begrijpen! Echt moeilijk. En we zijn al een tijdje bezig hè. De Russen, dat zijn, misschien samen met die Chinezen, de mensen die het moeilijkst te begrijpen zijn. Je kunt ze watchen, je kunt er oneindig over praten. Maar je hebt dan het gevoel dat je geen steek bent opgeschoten. Hebben ze weer een paar honderd mensen de handen op de rug gebonden en neergeknald. Handen op de rug gebonden? Ja, onbegrijpelijk.

Geen wonder dat die Russen zich onbegrepen voelen. We hebben dus die duiders hard nodig. Laat ze aanschuiven in het zwarte gat. Vandaag werd gezegd dat Rusland een zwart gat wordt. Ze tuimelen er zienderogen in. Aan hun lichaamstaal zie je dat ze het ook niet helemaal hadden zien aankomen. Als dit klopt zijn ze het contact met de wereld (behalve misschien de Chinezen) kwijt. Nou goed, als ze maar in contact met zichzelf staan.

Er is een domino-effect die kant op. Een beginpunt is moeilijk aan te wijzen, of het moest de idee van een beginpunt zijn. Soms denk ik het rationalisme. Soms denk ik denk ik. Reageer daar eens op. Ja, desnoods met niets. Ja, wat kan er nog overheen? Het start ergens hierzo en dan vallen de steentjes richting oost. Zo lopen we achter onze oriëntatie aan. Er is ook een omgekeerd domino-effect, Going West. Zoek je een beginpunt, dan begin je ook weer ergens hierzo. Stel mijn vergezochte theorie klopt, dan kunnen we altijd weer beginnen en tuimelen.

Maar maar

Elke dag een blog blijkt te moeilijk. Wat dat zegt over de mensheid moeten we nog uitzoeken. Zijn we zo feilbaar dat we geen belofte kunnen houden? Moeten we alles met een korreltje zout nemen? Er is toch nog zoiets als waarheid, onze ultieme wal om de macht af te houden. Stel je klikt op mystiek, en ook als we er geen erg in hebben kan dit kosmische bewustzijn ons omzwelmen. Stel, dan houden we alles af.

Ik laat dus iets toe. Hier, dit moment, ook al gaat het voorbij. Daar, jij die leest, ook al zie ik je niet. Ooit en ver weg, makkelijk zat, waarom zou ik dat niet toelaten. Als het moet met mijn rug. We laten elkaar toe, we nemen iets op onze rug, jouw gezicht bijvoorbeeld. Ik neem je helemaal op, nog voor ik je gezicht zag. En nu we elkaar zien zonder spiegel, zoals we zijn, scheiden we zonder gezicht. Jouw schreeuw klinkt nog na. Ik laat het. Mijn rug, ik kan die niet eens zien, laat staan.

Ik zou de mensheid kunnen opgeven maar jou niet. Ik koos het kind maar kreeg jou. Ik spreek hier maar jij leest. Ik vul me helemaal met het maar, ik ben het maar. Maar maar. Maar wij zijn hier met elkaar, er is geen maar, we zijn voluit, we zijn veruit en dan ik ook, en jij. Maar maar. Ik zeg je de waarheid maar. Jij leest me maar. We delen zoveel. Maar. Er gebeurt zoveel, er kan nog zoveel meer. Maar. Maar laten we zeggen we zeggen wat ertoe doet. We zeggen dat, Jij begrijpt de nuances dus we kunnen verder. Maar

Het smalle pad

Dromen zijn dun. Je kunt denken aan de smalle weg. Dromen persen zich niet. Dun als ze zijn rennen ze door de paadjes en glijden ze van de hellinkjes. Het is geen aprilgrap deze keer. Een nar kan spreken als politicus, en dat kan een fascist ook. (Belletje rinkelt.) Op mijn paadjes glijdt de martelaar samen met bevrijder, slachtoffer met held.

Mijn parochiekerk was gewijd aan de H. Martelaren van Gorcum. De kerk werd gerund door zachtaardige franciscanen maar hart voor de zaak. De martelaren kregen touw om de nek, de franciscanen om hun middel zodat we blijven gedenken. De watergeuzen verdreven de bezetters en hadden recht op een moordje meer of minder. Wij hebben ons deze dag laten gedenken door de H. Zelenski, op de kop af 450 jaar geleden.

Zeg, ik verheug me al op Pasen en wil het tweemaal vieren! Als alles goed loopt eerst hier en daar in het H. Griekenland waar de lammetjes met liefde over de schouder naar huis worden gedragen. In wezen zijn we allemaal goede herder en gestroopte knuffel. Wat ik kwijt wilde is hoe moeilijk het is om gered te worden. Ze staan voor me klaar, ze vechten, lachen, huilen en bidden voor me. Het is om verlegen van te worden.