Leven zonder tekenen

Je kunt het zo gek niet bedenken of er leven mensen. Daar in het veld zie ik niets behalve die vogelverschrikker. Dan ga ik ervan uit dat er inderdaad vogels zijn, maar ook moet iemand die vogelverschrikker hebben neergezet. En wel met redenen en ook vast met bedoelingen. Nu kan ik redenen en bedoelingen moeilijk uit elkaar houden. Je had een goede reden maar nu blijkt de bedoeling weer anders. Ik wilde de vogels van de zaden houden maar had de bedoeling op den duur te oogsten, of dus andersom.

Is leven zoiets als geloof: je ziet allerlei tekenen maar de rationaliteit wil maar niet sluiten, of sluit te makkelijk. Ik zie het nest maar de ooievaar is er even niet. Er moeten eieren liggen en dat is de oervorm van leven. Stuiptrekken is ook leven en wel intens. We wandelen en kijken terug naar ons leven waarin de kleine dingen juist groot worden. Het verhaal dat ons het leven brengt schuift voor het leven.

Zeg niet dat ik alles mooi aan het verwerken ben. Het product is evengoed afscheid als kind. Ik kijk nog een keer goed en zie het nu pas. Dan moet het er altijd al geweest zijn, maar niet voor mij toen ik nog leefde. Wie of wat zit daarachter? En waarom zou ik mezelf willen ontmaskeren? Ik heb toch genoeg aan mezelf als aanklager en verdachte. Samen zijn we in staat om de rechter gerust te stellen. Stel je een veld voor zonder vogelverschrikker. De zaden worden geconsumeerd, weg teken van leven.

Voor iedereen en niemand

Naast het spoor zitten de dieren. Er rent een haas het veld in als mijn trein passeert. Zo zou je het creatieproces ook kunnen zien. Wat ik schrijf gaat op de loop en wacht rustig tot ik weer weg ben. Dat verlost me meteen van een probleem waar ik altijd mee zat. Bleef mijn blog bij me, dan moest ik er iets mee. Ik moest hem bij me houden of juist niet. Dan moest hij van iemand anders zijn. Het was vooral hebben hebben.

Nu wil ik niet zeggen dat ik mijn blog ben. Het is eerder een kind of een vriend, maar dan een met wie je liever niet op feestjes komt. Je weet hoe ze over hem denken. Moet je hem dan voor je uit duwen, zo van: dit ben ik, neemt en eet? Ook een offerande vraagt om een Ander die haar in dank aanvaardt, en we weten hoe zelden God zich dankbaar toont. Wees dus volmaakt zoals uw vader in de hemelen volmaakt is. Dan hoeven we het over hem niet meer te hebben.

Vroeger overwoog ik wel dat het geschrijf alleen voor mij was. Er zat een slotje op mijn bij een Chinees winkeltje gekocht dagboek. Later schreef ik een dagboek van gedachten, wat zo gek nog niet was. Fijn vind ik die zorgeloosheid. Van een rennende haas weet je het nooit. Hij is bang, maar wat is het lekker om de wind te voelen. Het frisse gras intussen blijft waar het was. Het toont zich, al is er even niemand aan wie het zich geeft.

Ellips

De vliegvelden in het westen zijn buiten werking gesteld. Zo kunnen de wagens veilig verder. Het is dus van belang dat de dingen werken die werken. Zoals de Russen zeggen: als het werkt werkt het. Buiten werking stellen is dus iets wat je nadrukkelijk onderscheidt van het in werking stellen. Er loopt een rode lijn en dat is de lijn die we delen en die ons deelt. Toch kan het goed zijn dat het westen in Oekraïne op termijn wordt gescheiden van het oosten. Dan geldt het buiten werking stellen nog steeds de vliegvelden, ook in het westen.

Geleidelijk krijgen we zicht op de werking van gebieden die buiten werking zijn gesteld. Er kan wel een rode lijn lopen, maar je kunt die lijn pas verdedigen als je ook zaken aan de andere kant buiten werking stelt. Voor en achter de lijn zijn er lijnen die lopen. Dat werkt als het werkt en als het niet werkt is dat oké of moeten we er iets mee. Om dit te onderscheiden moeten er lijnen getrokken worden die ook doorlopen in de lijnen die lopen.

Als de lijnen lopen lopen ze. Er is veel oordeel dat de lijnen onderscheidt maar als het goed is liggen de oordelen in het verlengde van de lijnen. Lijnen die niet doorlopen in de oordelen zijn onwerkzame lijnen. Ze zijn onbruikbaar om oordelen buiten werking te stellen. Daarom moeten lijnen die getrokken worden ook lopen. Ergens moet helderheid bestaan, liefst een punt waar de lijnen samenkomen. Of nee, liever twee punten. Zo kunnen we alles wat we in werking stellen ook weer buiten werking stellen.

Heen en weer

De munitie wordt altijd aangeleverd. Daarom hoef ik zo weinig te doen. Hier wordt iets gezegd, daar. Logistiek kan wel haperen maar herneemt daarna zijn gang. Als je ergens bent komt er alleen aan wat er aankomt, maar dat komt dus wel aan. Daarom faalt logistiek nooit echt. De kogel zal aankomen al duurt het een tijd. Ook die tijd kan ik goed gebruiken, er was nog munitie.

De tussentijd wordt volop benut door de onderhandelaar. Net als bij Thomas Rosenboom reist hij op onze pont mee en lezen we het papier dat hij verloren had. We passen alle raadgevingen toe op onze taken teneinde onszelf te verbeteren en dit weer te gebruiken om de onderhandelaar te instrueren. Daarbij hoort zeker de kunst om altijd hoger te mikken en om op het eind even in te houden. Dank, Thomas!

De onderhandelaar is ook maar een naam. Hij zegt niet veel en als je navraag doet bij de opdrachtgever ontkent die hardnekkig. Daarom staat de onderhandelaar in en niet in de logistiek. Hij staat erin omdat we zo niet meer weten wat heen is en wat weer, en daarom ook niet erin. De veerman begrijpt dat volop. In wezen is er geen doel (drs P), hier heet daar daar en daar heet daar hier. Bericht wordt dat de onderhandelaar niets toezegt en terug moet voor ruggespraak. Kijk, zo is er toch voortdurend beweging.

De kennisvloek van de leerling

Ha, eindelijk heb ik weer contact met mezelf en kan ik een volgende stap zetten. Zoals gezegd, altijd op de ladder en meestal omhoog. Zoiets doe je als je voortgetrokken wordt, vervat in de term training. Overigens zit ik in de trein te schrijven, waar je ook weer die term trah herkent, niet te verwarren met eerder genoemd tra of trans. Word je voortgesleurd, helpt het om dingen achter je te laten. Zoals mijn rabbi ooit citeerde: een hond keert ook niet terug naar zijn eigen kots.

Wat ik hier dan zit te doen, vraag je. Ik breng - naar alle eerlijkheid die ik in me heb - verslag uit van een training. Ik werd voortgesleurd en liet dingen achter me, en nu ik in de trein zit laat ik ook nog die training achter. De training is verslagen. Stel je bent een leerling, en zijn we dat niet allemaal. Je kunt nog wel leraar zijn, maar dan ga je nog op training. Je bent voortgesleurd en verslaat.

Je hebt het goede voorbeeld en het slechte voorbeeld. Stel je vergelijkt beide, dan kom je er met je klas achter dat er verschil is. Zodoende kom je tot criteria die je vooruithelpen. Samen. Extra leuk is als je jezelf instrumentaliseert. Je laat zien hoeveel moeite je ermee hebt. De leerling scheidt in jou slecht en goed, en de leerling in jou, en gaat nu ook zelf van slecht naar goed. Goed voorbeeld doet goed volgen. Je leerling in jou ziet nu ook het slechte voorbeeld in jou en weet nu hoe slecht hij is. Dat nu, beste leerlingen, heet de kennisvloek.

Schaduwschrijven

Deze week heb ik kennisgemaakt met de schaduwauteur. Dat is de naam voor een auteur die op de tweede plaats komt bij de examenstof. Kan een schaduwauteur ook een ghostwriter zijn, vroeg ik me af. Daarom maar even ingetikt, en het blijkt dat de schaduwauteur die ghostwriter is. Een ghostwriter schrijft teksten die op naam van iemand anders worden uitgebracht. Zo staan we nu ook op de rand van weer een bladdering. Hadden we gisteren nog de naam, nu weten we dat niet meer zeker.

Onzekerheid bestaat zeker ook omtrent de muze. Als ik schrijf, voel ik dat het lekker loopt, zeker in de tweede alinea. Je zou bijna geloven in de muze. Via onze schaduwauteur Martialis ben ik er wel achtergekomen dat je die inspiratie ook kunt linken aan de avond en de drank. In zoverre is het dus Martialis die me inspireert. Hij is mijn schaduwauteur.

Van de Russen heb ik lang geleden de term die en die onder het masker geleerd. Het volledige werk van Brezjnev blijft Brezjnev heten, maar Volosjinov werd later Bachtin onder het masker genoemd. Ook al omdat hij zelf gestraft werd voor de publicatie van wat hij niet had geschreven. Overigens werd Bachtin ook gestraft, voor wat onder zijn naam was verschenen. Bachtin was een dapper maar wijs mens. Net als Martialis ging hij niet gauw tot het uiterste in verhouding tot de tiran. Wees vriendelijk en zoek de schaduw. En als we dan toch tot het uiterste willen gaan: wees dankbaar als je al in de schaduw zit.

Tot het uiterste

Door het kort te houden en door min of meer proza te schrijven laat ik merken dat ik simpelheid kan waarderen. Deze blog is dus een statement. Nu zegt een vriend dat ik belangrijk ben, en met mij de filosofie, omdat we de nuance zoeken nu alle nuance zoek is. Heb ik me dus de weg versperd tot waarin mijn grootste bijdrage tot de vrede schuilt? Ik zie het vast te simpel.

Proza is voorwaarts. Het is pushen, jezelf en via jezelf de ander. Pushen tegen de kantlijn, over de kantlijn, overal kan de kantlijn opduiken waar je overheen moet. In wezen is er geen kantlijn. Je kunt altijd verder, tandje bij, sportje hoger. Waar gaat dit heen, kan ik nu nog vragen, en straks niet meer, na de derde alinea. We kunnen alleen maar doorgaan, olie of geen olie, olie op het vuur. Als de boodschap aankomt komt hij zo hard aan dat we de deur openzetten voor een nieuwe fase.

De nulgraad van mijn schrijven is de datum. Althans, dat was het totdat ik (eer)gisteren ook die drempel had geslecht. Nu blijft nog de naam. Mijn goede naam ook, als schrijver en denker. Hebben namen betekenis, vraag ik me af, en is dat niet eigenlijk een stukje poëzie in mijn proza dan. Zo ga ik zo een titel bedenken bij dit stukje. En ik denk aan namen als Poetin, wat iets met weg te maken heeft. Oekraïne, bij de grens. En zo komt de weg langs deze weg alsnog bij zijn grens.